Welkom

Schrijven, iets wat vroeger een gewoonte was. Gewoon pen met papier, achter mijn bureau en soms zelfs in bed. Herinneringen, overpeinzingen, gebeurtenissen, twijfels. Ik schreef verslagen om leerstof in mijn kop te stampen, brieven om contact met mensen verder weg te onderhouden. Ik schreef om orde in de chaos te creëren, om hoogtepunten te onthouden en dieptepunten te verwerken. Ik schreef op en van me af. Schrijven hielp me. Het werkte louterend, het bracht rust, het gaf me overzicht, het bood me lucht en een luisterend oor. Ik schreef en schreef totdat ik minder schreef. De mobiel, laptop, tablet en computer namen het schrijven over. De fut en de zin ontbraken me steeds vaker. Af en toe waagde ik weer een poging, de éne keer langer dan de andere keer. Het bleef echter bij pogingen, al hielp het me op momenten nog steeds. Ondertussen draaide de wereld door naar het nu. Een wereld vol spanning, de dreiging van een oorlog levensgroot, machtswellustelingen als president, de samenleving steeds verder naar rechts verschuivend. Een wereld die deels gebaseerd is op angst en egocentrisme, die hoge eisen aan je stelt wil je een beetje meetellen. Zo lijkt het althans, want in kleinere kring gebeuren er nog steeds mooie dingen en blijven de mensen overwegend goed. Ik merk dat ik het schrijven mis. De pluspuntjes benoemen, de zaken even helder proberen te zien, de kopzorgen aan papier toevertrouwen. Dus heb ik besloten het schrijven weer op te gaan pakken. Misschien poging nummer tig, misschien dit keer wel succesvol. Dat zal de toekomst uitwijzen. Feit is dat er de mogelijkheid is om te schrijven. Dus ja, ik schrijf!